ตุ๊กตาหลังรถ

posted on 06 Jun 2011 20:14 by exchange in shortSHORTstory
 
 
 

                                "  ผมไม่รวยเหมือนใคร เชื่องช้า ไม่มีชื่อ เสียงยิ่งไม่ดัง ฤดีจะรับได้มั้ย "
 
     เสียงของเขา ที่ได้ยินมันยังก้องอยู่ในความพยายามตระหนักรู้ ของเธอ

 
      โลกมีสรรพสำเนียงอันหลากหลาย แล้วแต่ใครจะกำหนดท่วงทำนองแบบไหนให้กับตัวเอง  เย็นย่ำตะวันใกล้ลับลา วัฎฎะแห่งการหมุนใกล้วนครบรอบอีกหนึ่งวัน ยวดยานพาหนะรีบเร่งราวกับไม่เคยที่จะหยุดรอได้เพียงชั่วครู่  ต่างคนก็ร่อนรีบถลาเพื่อกลับยังเคหะสถาน
 
    เราพอใจในอะไร ฤดีเคยถามตัวเอง กับความสับสนที่เคยประสบ อันไม่เคยมีคำตอบสำเร็จรูป บางทีการตั้งคำถาม อาจป่วยการเปล่าเปลี้ย เพราะมีรูปแบบ แม่พิมพ์ อันหล่อเสริมตายตัวให้เราเดินตาม และทุกคนก็ยอมรับความจริง ที่บางสังคมกำหนดให้เป็นมาตรฐาน ว่านั้น คือความหรูหรา สง่างาม  
 
     แม้ไม่อิ่มท้องเช่นดั่งปัจจัยสี่ข้อแรก แต่บางทีก็จำเป็นต่อการดำรงชีพในฐานานูรูปแห่งสถานะทางสังคม เพราะโลกบางมุมนี้ ล้วนต้องการ การสวมหน้ากากกันทั้งนั้น แค่มากน้อยต่างกัน เพราะคิดเช่นนั้นเอง ฤดีจึงเลือกเป็นตุ๊กตาหน้ารถ อย่างไม่เคยมีอะไรที่ตอบตัวเองได้ เพราะบางคำถาม(ถ้าจะมี) คนอื่นก็ตอบไว้ให้เสร็จสรรพแล้ว
 
     แต่มาวันนี้ บางอย่างอาจไม่เหมือนเดิม
 
 
                               " คิดอะไรอยู่หรือ"
 
   ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาว ผู้นั่งอยู่ข้างหลังอย่างครุ่นคิด


                         " ก็เรื่อยเปื่อยนะ ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดว่า ดีมั้ยถ้าเราไม่ต้องตั้งคำถามให้มากมาย แค่ใช้ชีวิตอย่างที่เขากำหนด " 
 
                          "มันก็คงดีมั้ง ถ้านั้น คือความสุขที่แท้จริง "
 
                          " ฤดีแค่สงสัย ว่าการนั่งข้างหลังแบบนี้ มันจะดีมั้ย แต่บางครั้ง ฤดีก็แคร์สายตาคนอื่นเหมือนกันนะ "
 
                          " อยากนั่งข้างหน้าบ้างหรือเปล่า " ชายหนุ่มเอ่ยถาม
 
                       " บางครั้งก็อยาก แต่เห็นคนอื่นนั่ง ก็รู้สึกเหนื่อยแทน เหมือนแบกอะไรไว้ ฤดีเคยเป็นมาก่อน .. แล้วพี่เหนื่อยมั้ย "
 
 
             นกน้อยส่งเสียงร้องเบาๆ บนยอดไม้  ชายหนุ่มตอบด้วยความซื่อตรงจากข้างใน
 
                      "การเป็นคนบังคับทิศทางย่อมเหนื่อยเป็นธรรมดา แต่ก็สุขใจที่ได้ทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ให้คนที่เรารัก... ให้ฤดี" 
 
 .....
 
           บางครั้งการได้นั่งรถคันเก่า แถมต้องนั่งข้างหลังเช่นนี้ อาจดีกว่าไหม แต่นั้นแหละ ใครๆ ต่างก็ปรารถนา การเป็นตุ๊กตาหน้ารถคันหรู หากมีโอกาสที่จะเลือกได้ คนเราคงไม่มีใครปฎิเสธความสุขสบาย รวมทั้งความมีหน้าตาอันดี ที่จะเชิดชูสู่สายตาใครๆ ที่จะมองมาเห็น
 
          ว่ากันว่า บางคนเลือกรถก่อนคนขับ และตราดาวสามแฉกในวงกลม ย่อมมีมูลค่าสูงกว่ารถญี่ปุ่น แต่นั้นเป็นสิ่งที่มองเห็นได้ด้วยสายตา สิ่งที่ยากกว่า คือ การเลือกคนขับ ที่ไม่รู้สารถีจะพาไปตกถนนแห่งการสัญจรนี้เมื่อไร ถ้าเกิดเมามายไร้สติ
 
          ฤดีเองก็เคยเป็นผู้โดยสารในเบาะข้างหน้ามาก่อน เคยสำคัญตัวเองอย่างใหญ่โต พอวันหนึ่งวันนี้ ก็ยังลังเล เมื่อถึงวันที่ต้องมีคำถาม กับการริเริ่มเดินไปบนเส้นทางเส้นเก่า ในการโดยสารแบบใหม่ๆ (หรืออาจเป็นยุคสมัยเก่าๆ )..ในวันที่พยายาม