เธอ เด็กสาวมัธยมปลายนักอ่าน กระทบใจเขา ส่องประกายแห่งความหวัง เป็นพลังงานอย่างหนึ่งซึ่งชูใจในวันวัยที่ร่วงโรยแลว่างเปล่า

    คล้ายดังพลังงานแสงอาทิตย์  ส่องต้องมหาสมุทรเป็นประกาย จนน้ำระเหยหายเป็นไอ ลอยขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศกระทบเย็นกลั่นตัวเป็นละอองน้ำ รวมตัวเป็นเมฆอันควบแน่น กลับกลายเป็นฝนตกสู่พื้นโลก

 

         ฝนตก 5 วัน 5 คืนติดต่อกัน เขามองดูมันด้วยความคุ้นชิน เพราะฝนตกชุกเช่นนี้ ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ในดินแดนแทบนี้

        เช่นเดียวกันตอนที่เขาแรกเห็นเธอ ครั้นเมื่อเธอ แนะนำให้เขาได้รู้จักหนังสืออื่นๆ ในร้าน มากกว่า มวยสยาม และ บางกอก

        โลกแห่งสวนอักษร ซึ่งโลดแล่นไปไกลกว่า โลกในสวนหลังบ้าน มากกว่าความรู้ในพืชพันธุ์ซึ่งส่งผ่านจากรุ่นต่อรุ่นถึงเขา

 

        "  ต้องอ่านของศรีบูรพานะ ภาษาสวยงาม แบบมีอุดมคติ เหมาะกับพี่ดี "

 

        เรื่องราวไปไกลกว่าที่คิด โลดแล่นไปในจินตนาการของท้องทุ่งอันจารจด เติมเต็มแลเจือจางด้วยความรู้สึกบางอย่าง บางอย่างเมื่อเขาลอบมองเธอ 

        ในวันห้วงแห่งบรรยากาศฉ่ำฝน มีความหมายชื่นฉ่ำใจหยาดน้ำอันพร่างพรมยึดเกาะตามไม้ใบ และดอกชมพูพันทิพย์

     ดอกไม้บานหน้าร้อน ปลิวร่อนเล่นลมล่องลอยในความฝัน กระทบพื้นแผ่สล่างทั่วบริเวณ ต่างเสื่อให้เธอได้รองนั่ง เธอหญิงสาวผู้เป็นดั่งดอก ตาเบบูย่า        

    หน้าร้อนปีนั้น เป็นฤดูกาลสุดท้าย ที่เขาได้เห็นเธออย่างคุ้นเคยตา อย่างใกล้ชิด เธอ ชมพูพันธุ์ทิพย์ ผู้ปลิวจากเมืองฝนแปดแดดสี่ ไปยังเมืองหลวงถิ่นไกล

   เขาเองมุ่งหวังปรารถนาในภาพของเธอ ให้ได้รจนาความงามของดอกไม้ แลโลก รวมทั้งเรื่องแต่งแต้มในสวนอักษรประดามี

 

                    " อยากให้เธอ ตั้งใจในพรสวรรค์ที่เธอมี ต้องทำได้ พี่เชื่อมั่นในตัวเธอ "

 

 

  หญิงสาว ยิ้มรับในความชื่นบานในถ้อยคำอันเสนาะโสตนั้น

       

        ขบวนแห่จากสนามหน้า