( สิงหาเดือนแห่งแม่หากแต่..คิดถึงยาย  ความเรียง ชิ้นนี้มอบแด่..คุณยายรัตน์ อิงไทย )

 

 

          1.

          ขุนเขาสูงตระหง่านทะมึนใหญ่แลดูน่าเกรงข้ามทว่าเด็กชายไม่รู้สึกถึงความสูงชันนั้น เขากับยายเดินเลอะเลียบมรรคา ที่ดูแล้วน่าจะเป็นรอยจางสีขาวของพื้นดินเส้นเล็กพอที่จะเหยียบย่างได้แค่คนๆ เดียว มากกว่าจะเป็นเส้นทางสัญจรของคนทั่วไป 

        ยินเสียงของป่าไพรดังแว่ว เป็นสรรพสำเนียงของสัตว์ป่า ซึ่งจำแนกประเภทไม่ได้ดังลึกลงในหุบห้วยแห่งลำธารขนาบข้างมรรคาเส้นเล็กสายนั้น

        ไม่มีความเกรงกลัวอันใดภายในจิตใจของเด็กชาย ด้วยมีดถางป่า ในมือของยายในวัย 60 ตอนต้น ที่ยังคงกระฉับกระเฉงคล่องแคล่วและความเชื่อมั่นในตัวเธออยู่เป็นนิตย์

 

         ยาย และหลานวัย11 ขวบ ข้ามเขาน้อยใหญ่ เพื่อไปสู่คีรีเขตที่่น้อยคนจะไปถึง การทำไร่เลื่อนลอยนั้นต้องถากถางจับจองในที่ๆ เจ้าหน้าที่ป่าไม้ยังเข้าไปไม่ถึง เป็นกิจกรรมที่นักอนุรักษ์ทำตาขวางใส่

         แต่สำหรับคนผู้ยากไร้ในที่ดินสำหรับทำมาหากินนั้น พื้นป่าขุนเขายิ่งไกลลิบลับรกชัฎเพียงใด นั้นเป็นเขตปลอดภัยที่สุด เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะเป็นแหล่งหาเลี้ยงชีพ จากการหว่านปลูกพืชไร่เพื่อประทังลมหายใจแห่งความจนยากให้มีชีวาในตัวตน ญาติ เครือหว่าน เหล่ากอ มากชีวิตที่ยังรอคอยความหวังจากพลังของ ใบเลื่อยมือ จอบ คราด เสียม นานาชนิด

        เหงื่อที่ไล่หยดแต่ล่ะหยาด คล้ายสีน้ำแห่งชีวิตที่จะแต่งแต้มลงบนผ้าใบอันแผ่กว้างออกไปไกลลิบ บนเทือกเขาพนมดงรัก สีน้ำแห่งเหงื่อจากกายที่กระจ่างใส ดั่งสีสันแห่งความเขียวชอุ่มแห่งไพรฉ่ำฝนซึ่งทอดยาวเป็นเส้นตรงสันเขา ดุจเส้นสายขวางแห่งหาบคาน ดั่งชื่อพ้องเสียงภาษาถิ่น ดองแร็ก ซึ่งแปลความหมาย ถึงไม้คานสำหรับใช้หาบ ครุ ถังกระบุง ภาชนะหามหาบคอนทั้งหลายแหล

         หญิงชราผู้เปี่ยมประกายแววตาแห่งความหวังใช้มีดถากที่ลำต้นของไม้เมื่อก้าวผ่านทาง เพื่อเป็นหมุดหมายว่าได้ผ่านเส้นทางนี้ในขาไปซึ่งเมื่อกลับจะต้องย้อนในทางเ้ส้นเดิม

        หาไม่แล้ว ความวกวนลึกลับของลำเนาไพร อาจหลอนหลอกให้คนผู้แบกหามความหวังต้องพังพาบอยู่กลางป่า เพราะหลงทาง

                 

 

           

 

 

         2.

          เด็กชายพบ น้า ลุง ญาติ ผู้มีผิวกายแห่งเรือนร่างที่หยาบกร้่านกำลังยิ้มชื่น เมื่อเห็นเสบียงกรังในมือจากหญิงชรา ผู้นำพากะปิ น้ำปลา พริกป่น ปลากระป๋องสิ่งของประดามี

          ตัวเขาเองไม่ได้รู้สึกถึงความเหน็ดเหนื่อยยากลำบาก ในการปีนป่ายความสูงชันขึ้นมาอาจเพราะด้วยวัยวันที่ยังคงสนุกสนาน กับเสียงเพลงปี่ป่า ที่ยายสร้างขึ้นจากพืชพันธุ์ธรรมชาติข้างทางความชุ่มเย็นจากลำธารใสกลางหุบเขา ซึ่งแวดล้อมไปด้วยดอกไม้แห่งพงไพรนานาพรรณมัจฉาตัวเล็กตัวน้อยที่ว่ายเวียน รายล้อมตัวเขาขณะที่ลงเล่นน้ำนั้น

          เป็นความรื่นรมย์แห่งอดีตกาลล่วงผ่านไปไกลลิบลับ

          ครั้นเขาเติบใหญ่แกร่งกร้าน กลับพบเส้นทางสายใหม่ที่ทอดใหญ่กว้าง จากป่าไพรเข้าสู่เมือง

          เส้นทางสายเรียบสัญจรง่าย รถราวิ่งกันสวนทางไปมา ใจหลายครั้งสับสนบนเส้นทางชีวิตที่ผ่านไปมาง่ายดาย แต่ทว่าเขากลับรู้สึกว่า ยาก แม้มีความเรียบบนพื้นถนนคอนกรีตแต่ในทางตรงกันข้ามกลับรู้สึกถึงการป่ายปีน มากกว่าขุนเขาคีรีกว้าง ที่สูงตระหง่านในวัยเด็กมากนัก

          หรือเพราะสิ่งที่เขาแบกไว้บนบ่าในวัยวันซึ่งเรียกกันว่า ภาระ เป็นความรับผิดชอบต่อชีวิตตนเองและครอบครัว ซึ่งทุกคนล้วนฝากส่วนหนึ่งไว้ด้วยอีกทั้งเขาก็ตั้งใจที่จะหาบคอนสิ่งนั้นไว้ด้วยความเต็มใจ

         ความสุขสบาย คืออะไรนั้นไม่ต้องถามเพราะซึ่งที่แบกห้ามนั้นหนักหนา ยิ่งกว่าขุนเขาลูกใดมากนัก

 

            3.

           บนทางสัญจรของชีวิต เราล้วนแบกห้ามแตกต่างกันไปตามแรงปรารถนาในเส้นทางนั้นๆ

           ชายหนุ่มคนหนึ่งแบกหัวใจเอาไว้บนบ่าเวลาของเขาจะแบกทั้งแรงงานกระสอบเกลือซึ่งคมเค็ม ทว่าแม้แรงโน้มถ่วงจะหน่วงหนักแรงใจรสหวานแห่งรอยยิ้มของหญิงสาวผู้รอคอยความหวัง ซึ่งรอ สินสอด ทองหมั้นนั้นทำให้เวลาแห่งสองปีที่ชายหนุ่มแบกนั้น ไม่นานเลย

           เพราะเกลือมีรสหวาน

           อีกมากชีวิตบนทางฝันอันใหญ่น้อยหลากหลายวัย  ซึ่งประชาคม ลุนาชัย นักเขียนมือดีนักล่ารางวัล ผู้ที่ได้มามากมาย เท่าที่มีประกวดประชันในโลกแห่งตัวอักษรจะมีเพียงแค่ซีไรท์เท่าั้นั้น ที่เขาเฉียดใกล้ไปหลายครา แต่ยังไม่ถึงวัน

            ประชาคมเป็นนักเขียน คนแบกเรื่องที่น้อยคนนักจะมีต้นทุนชีวิตสูงอย่างเขามันไม่ได้สูงส่ง เช่นบรรพตแห่งภูเขาทองอันงามสง่า แต่เป็นขุนเขาที่ปีนป่ายมากมายในจุดที่คนอื่นไม่เคยปีนชีวิตจับกังแบกหาม, ตังเกในเรือประมงกลางทะเลลึก, พนักงานรักษาความปลอดภัย และอีกมากหลาย ซ